l o v e a h o l i c

ชำระหนี้ (เที่ยว) ตามกฎความต้องการของใจ
หลังจากเพ่ง และเล็งมานาน
เป้าหมายยังเป็นที่เดิม แต่เปลี่ยนขนาดคนที่เดินด้วย อิอิ
Museum Siam สถาบันพิพิธภัณฑ์การเรียนรู้แห่งชาติ
ที่เพลิดเพลิน บันเทิง และให้ความรู้เหมือนศิลปะกับเทคโนโลยีที่เดินไปพร้อมกัน

อากาศร้อนได้ที่
จอดรถเสร็จเดินเลาะออกไปด้านหลังพิพิธภัณฑ์เพื่อหาของกิน
แวะจิบกาแฟที่วิวดีแต่ไม่ได้ใจของเรา เดาว่าอาจเป็นเพราะเรานั้น "หัว(สี)ดำ"
เมื่อได้รับการปฏิบัติที่ไม่พึงพอใจแบบไม่ต้องเปรียบเทียบกับคน "หัวแดง"
เราจึงเลือกจะขอเปลี่ยนเป็นแก้วพลาสติกเพื่อย้ายพิกัดร้านหา "อาหารหนัก" ต่อไป

ด้วยความหิว - - เล็งร้านเล็กๆ ที่ไม่อึกทึกมาก
ตัวร้านเป็นตึกเก่าที่ตกแต่งแล้วรู้สึกได้ถึงความตั้งใจและเป็นไปในทางเดียวกัน
เลือกอาหารจานเดียวเพื่อความรวดเร็วในการกลับไปชมพิพิธภัณฑ์
"ก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่" เมนูโปรดที่กินแล้วนึกถึงคน 2 คนขึ้นมา - - คิดถึง!!!
กับ "ก๋วยเตี๋ยวต้มยำกุ้ง" ที่ต้องการย้ำและซ้ำ พิสูจน์การแพ้กุ้งของบางคน
อาหารรสชาติผ่าน บรรยากาศผ่าน พนักงานผ่าน

จากนั้นกลับเข้ามาพิพิธภัณฑ์ ชะแว้บไปเผื่อเข้าร่วมกิจกรรม
พิพิธพาเพลินอาหรับ ตอน อาหรับราตรี อยากดู "พันหนึ่งราตรี"
แต่ด้วยเวลา สถานการณ์ (เด็กๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  ทั้งนั้น) ทำให้ต้องขออำลากิจกรรมนี้
เป็นว่าเราไปสู่พิพิธภัณฑ์หลักกันดีกว่า
เบิกโรงด้วยการเล่าเรื่องผ่านหนังสั้น ทำได้ดี ไม่รู้ต้นทุนเท่าไหร่ แต่รู้สึกดีและชอบ
จากนั้นเราเริ่มเดินตามขั้นตอนที่เจ้าหน้าที่แนะนำ คือเริ่มจากชั้น 3
กลไกและการวางแผนของสถานที่จะนำเราไปสู่ส่วนต่างๆ โดยง่ายและไม่หลง
กระทั่งมาจบที่ชั้นล่างสุด เพื่อคืนบัตรชมงาน ปั๊มมือเผื่ออยากกลับมาชมงานซ้ำอีกครั้ง
ปั๊มที่จอดรถ จอดฟรี 4 ชั่วโมง ถัดจากนี้ชั่วโมงละ 30 บาท (เราใช้เวลากันเกือบ 4 ชั่วโมง)

มองดูเวลายังพอมีเหลือ แต่เริ่มรู้สึกกระหายน้ำ และ "อยากกาแฟ"
ที่นี่มีร้านกาแฟของพิพิธภัณฑ์ (เข้าใจว่าอย่างนั้น) ชื่อ Muse Cafe (มั้ง)
กับกาแฟแบล็คแคนยอน เราเลือกอย่างหลังเพราะสถานที่กว้างและโปร่งกว่า
เป็นการพักระยะสั้นๆ เพื่อดื่มกาแฟ ซื้อขนมเป็นของฝาก และเขียนโปสการ์ดให้ตัวเอง
ก่อนจะบอกคนข้างๆ ว่า ขอต่ออีกนิดกับนิทรรศการ "กวัก ด้าย กี่ เรื่องราว ไน ผืนผ้า"
ที่แสดงเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับผ้าไทยอย่างย่อ บนพื้นที่ประมาณ 2 ห้อง
พร้อมกับมีฉลองพระองค์ ของสมเด็จพระนางเจ้าฯ มาแสดงให้ดูด้วย

มองเวลาอีกครั้ง - - หมดเวลาสนุกแบบกำลังสวยและพอดี
วนรอบพิพิธภัณฑ์อีกครั้งเพื่อหาตู้ส่งโปสต์การ์ด บึ่งรถกลับ
แวะทักทายก้อนเมฆสวย เพื่อที่จะเจอกับอาการ - - รถเสียอีกครั้ง
เซ็งอย่างแรง ขับรถแบบทู่ซี้ ที่ความเร็ว 60 km/h

ชีวิตก็เป็นเช่นฉะนี้