l o v e a h o l i c

26 ตุลาคม 2552 : วันที่อะไรๆ ก็เริ่มเปลี่ยน

อากาศเริ่มแปลกๆ
เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวฝนตก เดี๋ยวฝนทำท่าจะตกแต่ไม่ยักกะตกเสียที
ชีวิตเดินทางมาถึงอีกโค้ง ทำให้ระลึกได้แบบไม่ลืมตัว
ว่า "ชีวิตไม่ใช่เรื่องง่าย" แม้มันจะไม่ได้ยากเกินกำลังก็ตาม
ผ่านโค้งนี้ คาดว่าจะเจอทางแยก... ที่ไม่อยากแยกไปทั้งซ้ายและขวา

เริ่มปรับตัวกับชีวิตได้อีกขั้น
ถึงแม้ว่าบางวัน บางครั้ง ยังรู้สึกฉงนกับตัวเองว่าทำอะไรลงไป
บางวันรู้สึกมีเรี่ยวแรงที่จะเผชิญทุกอย่างที่ผ่านเข้ามา
แต่บางวันกลับรู้สึกว่าาาา... วุ้ยยย.. อะไรนักหนา(วะ)ชีวิต!!

อารมณ์ที่อยากปลีกวิเวกมีแวะเวียนมาหลายครั้ง
ไม่ใช่เพราะคนอื่นบกพร่อง หรือไม่ได้อย่างใจหรอก
เพียงแต่ตัวเราเองนี่แหละ ที่บางทีมันไม่ได้อย่างใจ
มันเหมือนโดนคำสาปให้กับความสุขที่เหมือนเห็นแก่ตัว ไม่อยากสนใจใคร
อยากมีชีวิตที่ "เดี่ยว" แบบไม่ต้องห่วงใคร ไม่ต้องให้ใครมาห่วงมากกว่า
แต่เมื่อเลือกชีวิตที่ "มีอีกคน" นั่นคือความเปลี่ยนแปลง และการปรับ(ปรุง)ตัว

การยินยอมให้มีใครอีกคนในชีวิต ถือเป็นเรื่องใหม่ในช่วง 4 ปีที่ผ่านมา
เพราะชีวิตที่ไม่ต้องยึดติดกับใครเลยนอกจากเอาใจหัวใจตัวเอง
อยากไปไหนทำอะไร ไม่ต้องคิดหน้าคิดหลังเยอะแยะ
รอทำทุกวันให้มีความสุข - - อนาคตจะได้สุขอย่างพอเพียง
แต่วันนี้... เมื่อมีอีกคนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
สุข ทุกข์ หัวเราะ ร้องไห้ มันคือการต้องแบ่งปัน
เป็นความสุขแบบสุกๆ ดิบๆ อีกแบบในชีวิต
รสชาติชีวิตที่เคยเลือกจะไม่ลิ้มลองมันอีก ฮ่าๆๆ สุดท้ายก็หนีไม่พ้น

การมีคนมา "ใส่ใจ" กับรายละเอียดเล็กน้อย
ทำเรื่องน่ารำคาญให้เป็นเรื่องน่าจดจำ
ที่สำคัญ มันดีแค่ไหนกับหลายสิ่งที่เรารอคอยมาตลอดทั้งชีวิต
แล้วจู่ๆ วันหนึ่งเราได้รับและเผชิญหน้ากับมันโดยไม่รู้ตัวล่วงหน้า
เวลาที่เหลือจากนี้ คือการพิสูจน์ความรัก ตัวตน สิ่งที่เคยมี ที่เคยเป็น
ว่ายังจะคงมี คงเป็น และจะคงเดิมตลอดไป(ได้)หรือเปล่า

ขอบคุณที่ทำให้ชีวิตได้เจอกับความพอดี
ขอบคุณที่ทำให้ร้องไห้และเสียใจ - - ไม่ได้ซาดิสม์ หรือมาโซคิสม์
เพราะในความทุกข์เราสามารถมองเห็นความสุขได้(บ้าง)เหมือนกัน
ขอบคุณที่ทำให้รู้สึกตัวใหญ่ (แบบไม่เกี่ยวข้องกับไขมัน)
เพราะนั่นแสดงว่าเราได้รับความรักและความสุขอย่างเต็มเปี่ยม

ขอบคุณเหลือเกิน!!

>> บันทึกเรื่อยเปื่อย : 28 ตุลาคม 2552

ช่วงนี้ เครียดขึ้นสมอง เมื่อคืนนอนไม่หลับ
ถูห้อง จับโมบายมาแขวนที่ผ้าม่าน เดินไปเดินมา
จะหยิบหนังสือมาอ่านก็ทำไม่ได้
ขยะในสมองมันเยอะเกินกำลัง
จะดูหนัง ไอ้ต่อมความอยากก็ปิดสนิท
เห็นแล้วมันเฉยๆ ไม่อยากดู ดูก็ไม่รู้เรื่อง

รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองเป็นคนไม่มีสมาธิในการทำอะไร
หยิบโน่น ลืมนี่ หันไปทำนั่น ยังไม่ทันเสร็จ เผลออีกทีไปทำอีกอย่างเสียแล้ว
เป็นอะไรมากหรือเปล่า(วะ)ชีวิต

ตั้งใจอยู่หลายรอบที่จะทำชีวิตประจำวันให้นิ่ง
ปล่อยวางเรื่องที่ยังมาไม่ถึงบ้าง จัดการเรื่องตรงหน้าให้เสร็จเสียก่อน
จัดการทีละเรื่องแบบใจเย็นๆ มีสติและสมาธิ
แต่ทำไมมันทำไม่ได้ ความอึดมันหายไปไหนหมดก็ไม่รู้สิ
ตอนอยู่คนเดียวก็รู้สึกอยากพัก
ตอนอยู่สองคนก็สมองว่างเปล่า ไม่อยากทำอะไร ตัวขี้เกียจมากัดกิน

เหมือนทำโน่นนี่อยู่ทั้งวัน แต่ดินที่หางกลับยังอยู่ครบถ้วน
ปัจจัยที่ทำให้ความสำเร็จมันติดลบแบบนี้มันคืออะไรหนอ?

เรื่องที่เป็นสาระก็ไม่บรรลุไปได้ถึงไหนเลย
เรื่องไร้สาระก็ไม่ได้แตะต้อง เหมือนไม่ได้รับความบันเทิงเลย

แล้ววันที่เครียดมากกับเรื่องงานที่มะรุมะตุ้ม
เรื่องที่ต้องวางแผนเริ่มงานใหม่ จัดการปัญหางานเก่า
แล้วจู่ๆ กลับมีทางเลือกมาให้อีกทางหนึ่ง ฟังดูเหมือนจะดี
แต่กลับเป็นภาระให้หัว(สมอง)ต้องใช้ความคิดเพิ่มขึ้นอีก

ชีวิตเลยลุ่มๆ ดอนๆ อารมณ์ออกจะแปรปรวนไม่คงที่
อยากอยู่นิ่งๆ อยากอยู่เงียบๆ อยากขอเวลาให้สมองว่างเปล่าซัก 23 ชั่วโมง
ยิ่งอยากพัก สมองยิ่งคิด อยากหลับแต่กลับตื่น
โว้ววววววววววว...!!!!